Φίλες καί φίλοι, συγγραφεῖς/συνομιλητές στο διαδίκτυο, ἄς μήν χρησιμοποιοῦμε τὰ ἀπωθητικά greeklish, για νά ἐκφράζουμε τίς ἀπόψεις μας. Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε πατώντας τόν συνδυασμό πλήκτρων "alt-shift" ἐναλλασσόμαστε ὡραιότατα ἀνάμεσα στό λατινικό καί τό ἑλληνικό ἀλφάβητο. Τό νά γράφει κάποιος χρησιμοποιώντας τήν ἑλληνική ἀλφάβητο δέν εἶναι θέμα παραξενιᾶς ἤ ἐλιτισμοῦ. Ἀντίθετα,θά ἔλεγα ὅτι εἶναι ζήτημα χαλαρωμένων ἀντανακλαστικῶν,τό νά μήν τόν ἐνοχλεῖ ἡ κακοποίηση πού ὑφίσταται ἡ γλῶσσα μας, ἀφοῦ μέσα ἀπό τά greeklish χάνει κάποιος ἐντελῶς τήν ἐπαφή μέ τις ρίζες, ἄρα καί τήν οὐσία τῶν λέξεων τῆς ἑλληνικῆς. Τώρα πού ἡ κυβέρνηση ξεπουλάει κάθε τί ἐθνικό, ἄς μήν τήν βοηθᾶμε ἀπό ἐπιπολαιότητα καί κακῶς ἐννοούμενη εὐκολία στό ἔργο της.
Υ.Γ: Ἡ βίαιη καί χωρίς καμμία ἐπιστημονική τεκμηρίωση κατάργηση τοῦ πολυτονικοῦ τρόπου γραφῆς τῆς ἑλληνικῆς ἀποτελεῖ μιάν ἀκόμα σκοτεινή καί πονεμένη ἱστορία...

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

"ΠΩΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ" - σκην. ΑΛΕΞΕΪ ΠΟΠΟΓΚΡΕΜΠΣΚΙ (2010) ("KAK YA PROVYOL ETIM LETOM" / "HOW I ENDED THIS SUMMER" - dir. ALEKSEI POPOGREBSKY)

Ἐκεῖ πού ὁ Ἰντιάνα Τζόουνς θά ἔβρισκε τόν δάσκαλό του...
Ἡ ταινία «Πῶς τελείωσε αὐτὸ τό καλοκαίρι» εἶναι μιά πολύ ἐλκυστική περιπέτεια ψυχολογικῶν ἀποχρώσεων, ὡστόσο τό νά τῆς δώσεις ἕναν σαφῆ προσδιορισμό δέν εἶναι εὔκολο πράγμα, ἀφοῦ, μέχρι νά τελειώσει, ἔχεις προλάβει τουλάχιστον δύο φορές ν’ ἀλλάξεις γνώμη για τό εἶδος στό ὁποῖο ἀνήκει.
Ἡ στιβαρή σκηνοθεσία καί οἱ  ἀργοί τελετουργικοί ρυθμοί της ἀρχικά σέ προϊδεάζουν γιά κάτι πιό βαθύ, τελικά ὅμως τά ἀκραῖα ὅρια τῆς συμπεριφορᾶς τῶν δύο ἀντρῶν κατορθώνουν ν’ ἀγγίξουν ὁλοκληρωμένα μόνο τό ἐπίπεδο τῆς καθαρῆς περιπέτειας, ἀφήνοντας μετέωρη καί ἀνολοκλήρωτη τήν ὑπαρξιακή διάσταση τῆς διαφορετικότητας τῶν δύο χαρακτήρων, πού βρέθηκαν νά συνεργάζονται ἀπομονωμένοι σ’ ἕνα νησί τῆς ἀφιλόξενης φύσης τῆς Ἀρκτικῆς.  
Τό τραγικό συμβάν τῆς ξαφνικῆς ἀπώλειας τῆς οἰκογένειας του Σεργκέϊ, κατά τήν ἐξέλιξη της ἱστορίας, δέν ἐσωτερικεύεται ἀπό τούς ἥρωες -γεγονός πού συνιστᾶ καί  ἀδυναμία τῆς ταινίας καθώς ὁ θεατής νιώθει πώς  ὁ σκηνοθέτης ἐγκαταλείπει τό βαρυσήμαντο καί πολυσήμαντο αὐτό περιστατικό- ἁπλῶς χρησιμεύει ὡς ἡ ἀφορμή πού ὑποδαυλίζει τήν ἰσορροπία τῆς μεταξύ τους σχέσης καί ἀποτελεῖ τήν κινητήριο δύναμη τῶν ψυχολογικῶν ἀντιδράσεων, οἱ ὁποῖες θά πυροδοτήσουν τήν ἔναρξη τῆς περιπέτειας πού μέ τή σειρά της θ’ ἀναδείξει τόν πραγματικό πρωταγωνιστή τῆς ἱστορίας καί εὐνοούμενο τοῦ σκηνοθέτη, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν ἴδια τήν φύση τῆς Ἀρκτικῆς. 
Οἱ ιδιομορφίες τῆς φύσης τοῦ νησιοῦ τῆς Ἀρκτικῆς, μέ τήν συναίνεση τοῦ σκηνοθέτη, πρωταγωνιστοῦν σιωπηλά στήν ταινία καί ἐνορχηστρώνουν, μέ σιγουριά γιά τό τελικό σκόρ ὑπέρ τους,  τήν ψυχολογική σύγκρουση τῶν δύο ἀντρῶν στήν ὁποία τελικός νικητής θά στεφθεῖ ἐκεῖνος πού ἔχει ἐνσωματωθεῖ στούς ρυθμούς τους, ἐνῶ ὁ ἀνεπιθύμητος ἀντίπαλος/ἀντίζηλος θά ἐκδιωχθεῖ μέ αὐτογκόλ (ἐπιλέγοντας ἀπό ἐκδικητική ὅσο καί αὐτοκαταστροφική διάθεση νά μολυνθεῖ ἀπό ραδιενέργεια).
Τόν Σεργκέϊ, πού ἡ ἐμπειρία τόν ἔχει διδάξει τήν ἀνάγκη τῆς συμφιλίωσης μέ τούς ρυθμούς τῆς ζωῆς καί τῆς φύσης καί πού ὁ χαρακτήρας του ἔχει ἀφομοιώσει τά στοιχεῖα τῆς συμπεριφορᾶς τῆς φύσης, ὅπου διαβιώνει (ἀπρόσιτος, αὐστηρός, δυναμικός, ἀλλά την ἴδια στιγμή προστατευτικός καί γενναιόδωρος), ἡ ἴδια ἡ φύση μέσα στήν αὐτάρκεια καί τήν αὐταρέσκειά της θά τόν κρατήσει δίπλα της, ἐνῶ τόν ἐξυπνάκια καί θρασύδειλο ἀπέναντι στή ζωή καί τή φύση Πάβελ, θά τόν ἀχρηστεύσει καί μαζί μ’ αὐτόν κάθε νοοτροπία ἀμερικανόφερτου πολιτισμοῦ (βλ. τήν συνήθειά του νά περνάει τόν ἐλεύθερο χρόνο του με βιντεοπαιχνίδια).
Ρήσεις καί Ἀντιρρήσεις: Θεωρῶ πολύ ἐνδιαφέρουσα τήν κριτική τοῦ Δημήτρη Μπούρα στό φύλλο τῆς "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ" καθώς καί τήν συνέντευξη τοῦ ἴδιου τοῦ σκηνοθέτη στό culturenow.gr

4 σχόλια:

kioy είπε...

Σίγουρα η ταινία κορυφώνεται στην κλιμακούμενη σχέση των δύο ετερώνυμων χαρακτήρων.
Όμως νομίζω, πέραν απ' το σκηνικό τοπίο της Αρκτικής(καθόλου τυχαίο που η ταινία αρχίζει και κλείνει μ' αυτό) που λειτουργεί καταλυτικά και εντυπωσιακά στην παγερή ατμόσφαιρα, ιδιαίτερη θέση στο δράμα έχει και το αόρατο στοιχείο. Αναφέρομαι στην κεντρική εξουσία της εργοδοσίας. Που ως ένα βαθμό υποκινεί και καθορίζει την μοίρα των δύο. Αλλά κυριότερα για αυτή την ψυχρή, απολυταρχική ατμόσφαιρα που αναδύει, και με την οποία χρωματίζει την ταινία σε ακόμα πιο απειλιτικές ιδαστάσεις..

Καλησπέρα!

cinemarian είπε...

Γειά καί χαρά, Kioy, καί ἀπό τό δικό μου blog :-)
Θά συμφωνήσω ὅτι σημαντικό ρόλο στήν δημιουργία τῆς ἀτμόσφαιρας φόβου καί ἀπειλῆς πού χρωματίζει τήν ταινία παίζει ἡ ἄνωθεν καί ἔξωθεν φωνή τῆς ἐξουσίας, πού μέσῳ ἀσυρμάτου ἐλέγχει καί ἐντέλλεται τους δυό ἀπεσταλμένους στά σύνορα κρατικούς ὑπαλλήλους.
Ὡστόσο κι αὐτή ἡ αίσθηση τῆς ἀπειλῆς πού ἀδιόρατα δίνεται μέσῳ τῆς φωνῆς τῆς ἑξουσίας χρησιμοποιεῖται ἀπό τόν σκηνοθέτη γιά νά ἑνισχύσει τόν περιπετειώδη χαρακτήρα τῆς ταινίας κι ὄχι τόν ὑπαρξιακό της προβληματισμό, πού ἐγκαταλείπεται πολύ γρήγορα.

GreekCthulhu είπε...

Καλησπέρες.
Τι να σας πω παιδια, εμένα κατά το τρίτο μέρος με κούρασε η ταινία και έχασα κάπως το ενδιαφέρον μου. Θα μπορούσε να βγάλει πολύ περισσότερα πράματα μέσα από τους δύο ήρωες αλλά δεν το έκανε..

Η ταινία αυτή μου θύμισε πολύ ένα εκπληκτικό βιβλίο - το "Ψυχρό Δέρμα" του Pinol, το οποίο κάνει όσα δεν έκανε αυτή η ταινία, με παρόμοιο σενάριο. Το αναφέρω προς όποιο ενδιαφερόμενο/η..
Όμορφο blog (σχεδόν όσο όμορφο και το δικό μου :p), καλή συνέχεια :)

cinemarian είπε...

Ἄργησα να δῶ τό μήνυμά σου, φίλε GreekCthulhu. Συμφωνῶ μαζί σου ὅτι θά μποροῦσε ὁ σκηνοθέτης νά εἶχε βγάλει περισσότερα πράγματα ἀπό τούς 2 ἥρωες, ἄλλωστε κάτι παρόμοιο γράφω κι ἐγώ στό κείμενό μου. Τό "Ψυχρό δέρμα" τοῦ Pinol δέν τό γνωρίζω, ἀλλά τώρα πού τό ἀνέφερες, θά τό ψάξω ὁπωσδήποτε! Ἡ ἔκρηξη μετριοφροσύνης σου στό τέλος τοῦ μηνύματός σου, πολύ χαριτωμένη! :-)))