Φίλες καί φίλοι, συγγραφεῖς/συνομιλητές στο διαδίκτυο, ἄς μήν χρησιμοποιοῦμε τὰ ἀπωθητικά greeklish, για νά ἐκφράζουμε τίς ἀπόψεις μας. Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε πατώντας τόν συνδυασμό πλήκτρων "alt-shift" ἐναλλασσόμαστε ὡραιότατα ἀνάμεσα στό λατινικό καί τό ἑλληνικό ἀλφάβητο. Τό νά γράφει κάποιος χρησιμοποιώντας τήν ἑλληνική ἀλφάβητο δέν εἶναι θέμα παραξενιᾶς ἤ ἐλιτισμοῦ. Ἀντίθετα,θά ἔλεγα ὅτι εἶναι ζήτημα χαλαρωμένων ἀντανακλαστικῶν,τό νά μήν τόν ἐνοχλεῖ ἡ κακοποίηση πού ὑφίσταται ἡ γλῶσσα μας, ἀφοῦ μέσα ἀπό τά greeklish χάνει κάποιος ἐντελῶς τήν ἐπαφή μέ τις ρίζες, ἄρα καί τήν οὐσία τῶν λέξεων τῆς ἑλληνικῆς. Τώρα πού ἡ κυβέρνηση ξεπουλάει κάθε τί ἐθνικό, ἄς μήν τήν βοηθᾶμε ἀπό ἐπιπολαιότητα καί κακῶς ἐννοούμενη εὐκολία στό ἔργο της.
Υ.Γ: Ἡ βίαιη καί χωρίς καμμία ἐπιστημονική τεκμηρίωση κατάργηση τοῦ πολυτονικοῦ τρόπου γραφῆς τῆς ἑλληνικῆς ἀποτελεῖ μιάν ἀκόμα σκοτεινή καί πονεμένη ἱστορία...

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

"ΙΡΛΑΝΔΕΖΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ" - σκην. ΚΕΝ ΛΟΟΥΤΣ (2010) ("ROUTE IRISH" - dir. KEN LOACH)

Ἀληθινά Ψέμματα...
Ὁ Κέν Λόουτς θα μπορούσε ἄνετα να φέρει τόν τίτλο τοῦ σκηνοθέτη «κοινωνικῶν ταινιῶν» μέ ὅλη τήν σημασία τῶν λέξεων: κανείς ἄνθρωπος ἐπί γῆς δέν μπορεῖ νά ἰσχυριστεῖ ὅτι δρᾶ αὐτόνομα, ἀνεπηρέαστος ἀπό τά πλαίσια τῆς κοινωνίας ὅπου βρίσκεται. 
Παράλληλα, ὅμως, ὁ Λόουτς δέν πιστεύει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα ἀπότοκο τῆς κοινωνίας καί μόνο. Πιστεύει στό ἔμφυτο τῆς ἀνθρώπινης καλωσύνης, στό ἔμφυτο ἀξιῶν, ὅπως ἡ φιλία καί ἡ ἀλληλεγγύη, οἱ ὁποῖες δημιουργοῦν κάθε τόσο μέσα στήν κατά κανόνα ἀδιάφορη ἤ ἀνάλγητη κοινωνία τῶν ανθρώπων τά ἀουτσάϊντερ, πού φέρνουν τήν ανατροπή.
Ἡ δυνατή σκηνοθεσία τοῦ ἔργου υἱοθετεῖ τήν ρομαντική (ἴσως καί μελό κάπου-κάπου) αὐτή ματιά, μέ την ὁποία ὁ Λόουτς ἀντιμετωπίζει τήν ἀδυσώπητη κοινωνία, χωρίς φλυαρίες ἤ ρητορίες, ἀλλά μέ τήν σφικτοδεμένη ροή μιᾶς ἀστυνομικῆς/κατασκοπικῆς ἱστορίας: γρήγορo ρυθμό, ρεαλιστικά σκηνικά, μοιραῖες ἐνέργειες πού ἀκουσίως ἐπιταχύνουν τίς ἐξελίξεις, ἀνατροπή δεδομένων, συγχρονισμό δράσης. 
Τό ουτσάϊντερ πού νσαρκώνει βετεράνος μισθοφόρος στό ράκ, Φέργκους, θά ψάξει μέ λην τήν δύναμη τς ψυχς του, θά διαλευκάνει καί θά ἐκδικηθεῖ μέχρι αὐτοκαταστροφῆς τόν μυστηριώδη θάνατο το παιδικο του φίλου, πίσης ουτσάϊντερ καί ν νεργεί μισθοφόρου στρατιώτη στό ράκ, Φράνκι.
Ὅταν, ὅμως, φύγεις ἀπό τήν αἴθουσα, περισσότερο κι ἀπό μιά σύνθετη ἱστορία ἀστυνομικο-κατασκοπικοῦ χαρακτήρα, αἰσθάνεσαι ὅτι ἔχεις παρακολουθήσει μιά δυνατή πολιτική ταινία, ἀντικειμενική στά ὅρια τῆς σοβαρῆς δημοσιογραφικῆς ἔρευνας, γιά τό φαινόμενο τῶν ἐταιρειῶν στρατολόγησης μισθοφόρων, ἕνα καρκίνωμα πού λυμαινόταν τό Ἰράκ κατά τήν περίοδο τῆς Νατοϊκῆς εἰσβολῆς,  γεγονός πού ἐκπληρώνει καί τόν βασικό στόχο τοῦ σκηνοθέτη: "..."Είναι αλήθεια πως αυτοί που υποκίνησαν τον πόλεμο, αυτοί οι στυγνοί εγκληματίες, ουδέποτε λογοδότησαν για όσα έκαναν. Μέσα από τα έργα μου θα κάνω ό,τι μπορώ για να οδηγηθούν κάποια στιγμή στο εδώλιο" συμπληρώνει ο ριζοσπάστης και πάντα μαχητικός Loach..."
Ρήσεις καί Ἀντιρρήσεις: Μέ βρίσκουν σχεδόν ἀπολύτως σύμφωνη οἱ ἀπόψεις πού ἐκφράζονται στίς κριτικές πού διάβασα στό sevenart.gr καί στό filmboy.gr .

2 σχόλια:

academy είπε...

Κέν Λόουτς είναι αυτός!Τόσα χρόνια εγγύηση.Ταινίες που ξεφεύγουν απο τα όρια της τέχνης και προτείνουν εκτός απο πολιτικές απόψεις και έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης.
Συγχαρητήρια για το blog σου!

cinemarian είπε...

Νά 'σαι καλά, academy! Σ' εὐχαριστῶ γιά τά καλά σου λόγια καί γιά τό πρῶτο σχόλιο στό νεογέννητο blogάκι μου :-)